Elke stap droeg hem met zich mee.

Ons kleine jongetje

Eden beleefde het leven op een manier waar we nog altijd van leren. Hij was nieuwsgierig naar alles: een steentje op de grond, water dat tussen zijn vingers stroomde, een grappig geluid. Verbinding en eindeloze liefde. De kleinste dingen konden hem intens gelukkig maken.

Zelfs tijdens pijnlijke behandelingen bleef hij het leven opzoeken. Iets om te ontdekken, om om te lachen, om van te genieten.

Hij leerde ons iets wat nu belangrijker voelt dan ooit: het leven is niet iets wat later gebeurt. Het leven gebeurt nu.

En liefde verdwijnt niet wanneer iemand niet meer lichamelijk naast je is. Wij dragen de liefde verder, en de liefde draagt ons.

Waarom we renden

Eden had een uiterst zeldzame vorm van kanker: Melanotic Neuroectodermal Tumor of Infancy — MNTI. Omdat deze ziekte zo zeldzaam is, is er heel weinig bekend over hoe zij zich gedraagt, waarom zij kan terugkomen en hoe zij het best kan worden behandeld.

Als ouders hebben we ervaren wat die onzekerheid betekent. We zochten antwoorden en andere mogelijkheden. We hoopten op meer tijd. Maar soms zijn er eenvoudigweg nog niet genoeg antwoorden.

Geen enkel gezin zou de machteloosheid moeten ervaren die wij hebben gevoeld. Daarom is onderzoek zo belangrijk. En daarom wisten we, toen de kans kwam om voor KiKa te rennen, voor wie we dat zouden doen.

Elke stap droeg hem

De Runway Run was emotioneel op een manier die moeilijk in woorden is te vatten. Eden rende niet naast ons. En toch was hij overal.

In onze gedachten en harten. In de mensen die ons kwamen steunen. In ieder bericht. In iedere donatie. In iedere stap.

Er was verdriet. Natuurlijk was dat er. Maar er was ook enorm veel liefde.

Even voelde het alsof we de pijn niet alleen hoefden te dragen. In die verbondenheid voelde de last lichter, alsof anderen hielpen hem met ons te dragen.

Mensen renden met ons mee. Mensen doneerden. Mensen deelden Edens verhaal. Mensen noemden zijn naam. Dat betekende meer voor ons dan we kunnen uitleggen.

Van liefde naar actie

We kunnen niet veranderen wat Eden is overkomen. Er zijn veel dagen waarop we niets liever zouden willen.

Maar we kunnen wel kiezen wat we doen met de liefde die hij achterliet. We kunnen zijn verhaal vertellen. Aandacht vragen voor zeldzame kinderkanker. Onderzoek steunen. Nog een stap zetten.

En misschien helpt die stap een ander kind, een andere moeder, vader of familie om iets te krijgen waar wij zo naar verlangden: meer mogelijkheden. Meer antwoorden. Meer tijd.

Zijn verhaal blijft in beweging

De finish voelde niet als het einde. In veel opzichten voelde het als een begin.

Wat begon als een run ter nagedachtenis aan ons kleine jongetje, werd een nieuwe manier om hem verder mee te dragen. Niet alleen door verdriet. Door liefde. Door betekenis. Door de manier waarop we kiezen te leven.

Eden leerde ons goed naar de wereld te kijken. Geluk te vinden in kleine dingen. Tegenslag met liefde te ontmoeten. Nu te leven.

Met die lessen lopen we nog iedere dag. Zijn voetjes lopen niet meer naast de onze. Maar zijn liefde wel. En die blijven we in ons dragen.